Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

Παράξενες οι μυρωδιές του Μάη... μυρίζουν δάκρυ, υπομονή και ελπίδα...











...Και φόβο, και προσμονή, και απόγνωση και σκουριά και τίναγμα να βγεις στον αέρα τον διαφορετικό που θες να τον ρουφήξεις να σου κάψει τα πνευμόνια από αυτά που κοινωνάς κάθε μέρα όλον αυτό τον καιρό.

Σαν χθες, κάπου μισό αιώνα πριν, το 1963, παρακρατικοί κερνούσαν στο χώμα το αίμα του Γρηγόρη Λαμπράκη στη διασταύρωση Ερμού και Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη. Μια πολιτική δολοφονία "με τα όλα της" εν μέσω της ελληνικής μας δημοκρατίας η οποία έριξε στα μαλακά τους "υπεύθυνους" και κυνήγησε αυτούς που συνέβαλαν με οποιονδήποτε τρόπο να έρθει στο φως η αλήθεια.

Χθες, ο Γιάννης Καυκάς κατάφερε να κερδίσει τη μισή μάχη για τη ζωή και να βγει από την ΜΕΘ. Ένα σιχαμερό προαίσθημα μέσα μου λέει ότι, παρόλο που ο Καυκάς δεν ακολούθησε την τύχη του Λαμπράκη, προς το παρόν τουλάχιστο, οι παντός είδους "υπεύθυνοι" θα τύχουν της ίδιας προνομιακής μεταχείρισης. Δεν προαισθάνομαι, όμως, το ίδιο για αυτούς που θα ψάξουν την αλήθεια.

Δε θέτω ζήτημα σύγκρισης μεταξύ Λαμπράκη και Καυκά. Ο καθένας πολέμησε με τον δικό του τρόπο από το μετερίζι του.  Όμως ορισμένες τέτοιες συμπτώσεις, ρε γαμώτο, δε μπορεί να οφείλονται στην τύχη. Να είσαι σίγουρος, αναγνώστα μου, ότι δεν εννοώ μόνο τις χρονικές.

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους αφαιρείς τους Μεσογειακούς αγώνες για το 2013...

Ωιμέ! Αλί και τρισαλί! Τί τρανό κακό μας βρήκε, αναγνώστα μου; Τί καίριο πλήγμα στην αξιοπιστία της χώρας μας δεχτήκαμε οι μαύροι;

Μας πήραν την ανάθεση των Μεσογειακών Αγώνων το 2013 που θα γίνονταν στον Βόλο και τη Λάρισα, επειδή λέει υπήρχε διαρκής αναβλητικότητα στην εξέλιξη της προετοιμασίας των αγώνων. Άσε που αντί για τα κεφαλοχώρια που τάξαμε να τους στήσουμε για τους αθλητές, είπαμε τελικά να στήσουμε από ένα ως κανένα. Βρε, λες να εμπλέκεται και εδώ ο Καλλικράτης και να συγχωνεύει τους υπό ανέγερση οικισμούς;

Άσε το αβάσταχτο χτύπημα για την τοπική ανάπτυξη. Αντιγράφω από την επίσημη ιστοσελίδα των αγώνων:

"Στόχος είναι οι Μεσογειακοί Αγώνες να μη λειτουργήσουν απλώς ως μια πρόσκαιρη ανάταση για την περιοχή, αλλά με γνώμονα πάντα τα Ολυμπιακά Ιδεώδη να αξιοποιηθούν ως εργαλείο ανάπτυξης, που θα δημιουργήσει υποδομές με πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα, με μέτρα και πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στην οικονομική, πολιτιστική, περιβαλλοντική και τουριστική ανάπτυξη της Θεσσαλίας και της χώρας μας γενικότερα."

Για απαντήστε, αγαπητοί κύριοι της ΔΕΜΑ.
-Πώς θα απασχολήσουμε για ένα κομμάτι ψωμί και χωρίς ασφάλιση τους λαθρομετανάστες της περιοχής;
-Πώς θα καθυστερήσουμε μέχρι τελευταία στιγμή την περάτωση των έργων εκμεταλευόμενοι τα αντίστοιχα κονδύλια;
-Πώς θα πετάξουμε χρήματα σε τελετές και λοιπές φιέστες που δε θα έχουν κανένα ανταποδοτικό όφελος, ούτε θα επιστραφούν ποτέ;
-Πώς θα καλλιεργήσουμε και θα επιδείξουμε την εθελοντική προφορά των ντόπιων, δηλαδή πως θα χρησιμοποιήσουμε επιπλέον κόσμο τζάμπα;
-Πως θα αφήσουμε τα έργα να σαπίσουν μετά το τέλος των αγώνων, ώστε να τα παραχωρήσουμε έναντι πινακίου φακής σε διάφορους καλοθελητές;
-Και στην τελική πώς θα αποκτήσουμε ακόμα ένα φέσι μέχρι τον αστράγαλο;

Και μη μου πεις ότι τα βγάζω από το μυαλό μου, γιατί θα χάσω πάσα ιδέα για σένα αναγνώστα μου, και σε έχω και σε εκτίμηση. Μόλις έξι χρονάκια και κάτι περάσανε από τους Ολυμπιακούς. Τόσο γρήγορα ξέχασες;

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια...

Πιθανότατα σου έχει τύχει και μάλιστα πάνω από μία φορά, φίλτατε αναγνώστα μου, αλλά για μένα ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία το πώς μπορεί να σε αφήσει άφωνο ένα πιτσιρίκι...

Ιδού λοιπόν το σκηνικό... Βρίσκομαι καθοδόν για το σπίτι και έχω ψιλοκουβεντούλα με τον ανιψιό μου για τους μήνες, τις εποχές κλπ. Ειρήσθω εν παρόδω, ο πιτσιρικάς είναι ένας διάβολος μαύρος ετών 6, που δεν τον πιάνεις πουθενά, όπως άλλωστε και τα περισσότερα κούτσικα της σήμερον.

Στην πορεία, που λες, της κουβέντας, συνειδητοποιώ ότι ο πιτσιρικάς έχει μπλέξει τα μπούτια του με τους μήνες και τις εποχές και πόσα είναι το καθένα. Μου βγήκε, λοιπόν, και εμένα το πατρικό μου και πάω να τον διδάξω. Πριν πω τίποτα όμως, που θα τον φέρει σε δύσκολη θέση τον πιτσιρικά, ρωτάω επιφυλακτικά:
-Δε μου λες πουλάκι μου, ξέρεις να κάνεις πράξεις;
Ο μικρός με κοιτάει με βλέμμα όλο πονηριά:
-Αμέ! Καλές ή κακές;

Κόκκαλο ο θείος!

Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Καλή χρονιά;... Έλα τώρα βρε ψεύτη... Everybody knows

Με συγχωρείς πολύ, αγαπητέ μου αναγνώστα, αλλά όσο και αν προσπαθώ μου είναι ζόρικο να αρχίσω και εγώ με τα συνηθισμένα ευχολόγια. Το έκανα το come back ο άστατος, δε λέω, αλλά μη με βάζεις να το παίζω και εγώ χαζοχαρά αφού δε μου βγαίνει. Προς αποκατάστασην της ιστορικής αλήθειας, η απουσία οφείλεται αφενός σε ποικίλες υποχρεώσεις αφετέρου στο ότι δεν είχα κάτι ιδιαίτερο να πω... που να μην το έχουν πει άλλοι εξίσου όμορφα με αυτό που θα ήθελε να καταθέσει η αφεντιά μου.

Επανερχόμαστε, λοιπόν... Ποιά καλή χρονιά, όέό; Μη δουλευόμαστε... Καλύτερα ας κάνουμε αναδρομή σε διάφορα άλλα ψέματα πιο φωσφοριζέ και γκλάμορους. Άμα θες ενημέρωση για όλο το πακέτο, να κάτσεις να ψάξεις και μόνος σου, τεμπέλαρε. Το πολύ το ξύσιμο συνέβαλε among others στο χάλι που μας έφτασαν. Έλα δε μπορώ βλακείες... "μαζί τα φάγαμε" και ήρθε καιρός να νοικοκυρετούμε και λοιπά χαζά μην αναμασάς γιατί θα σε βρίσω και μετά θα λες ότι δε σε σέβομαι, ότι είμαι ελιτιστής και άλλα ευτράπελα.

Λαβέ λοιπόν in random order:
Το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων επί του συνόλου της εργατικής δύναμης ισοδυναμεί με περίπου 11.5% που είναι μέσα στα χαμηλότερα στην Ευρώπη. Εκτιμώ ότι πραγματικά είναι ακόμα μικρότερο γιατί σίγουρα υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι που δουλεύουν "μαύρα" και οι οποίοι, βέβαια, είναι χάσιμο εισφορών για το ΑΕΠ.

Ο δημόσιος τομέας απορροφά λιγότερο από 12% του ΑΕΠ, που είναι επίσης από τα χαμηλότερα ποσοστά στη Ευρώπη. Θυμίζω ότι μέρος του δημοσίου τομέα είναι η Υγεία και η Παιδεία, για την οποία διαθέτουμε τα λιγότερα κεφάλαια στην Ευρώπη των 27.

Όσο για τα κρατικά έσοδα πάνω από 80% προέρχεται ποικιλοτρόπως από τους εργαζόμενους με τα υπολοιπόμενα να προέρχονται από επιχειρήσεις. Αναρωτιέμαι τι ποσοστό από αυτό το κάτω του 20% προέρχεται απο μικροεπιχειρήσεις και τι από κολλοσούς. Αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς ότι ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής κεφαλαίου στην Ελλάδα είναι 15,8% ενώ της Ε.Ε. των 25 κατά μέσο όρο βρίσκεται στο 32,6%, δεν είναι και πολύ δύσκολο να καταλάβεις του λόγους. (Κάποια από τα στοιχεία τα ξεπατίκωσα από εδώ)

Σε αυτά, λοιπόν, τα πλαίσια και επειδή μαζί τα φάγαμε όλοι εμείς τα ελεεινά κοπρόσκυλα, πάρε να έχεις ως δείγμα τα κάτωθι που σχεδιάζονται (αν δεν τα ξέρεις ήδη):
-Καταργήσεις και συγχωνεύσεις νοσοκομείων
-Επιβολή εισιτηρίου για τα εξωτερικά ιατρεία και νοσήλεια για τις κλινικές των νοσοκομείων έχεις δεν εχεις ασφάλεια
-Κατάργηση της δωρεάν παροχής βιβλίων και μετατροπή του ΟΕΔΒ σε ΝΠΙΔ
-Περαιτέρω μειώσεις σε μισθούς-συντάξεις και αυξήσεις φόρων
....κλπ κλπ κλπ κλπ

Άντε βρε, σε λίγο που θα λήξουν και τα ομόλογα που εξέδωσε ο μπαμπάκας του Jeffrey και είναι περισσότερα από το σύνολο των χρημάτων που τόσο γαλαντόμα μας παρέχει το πολυχρονεμένο μας ΔΝΤ, τότε να μας δω... το πιασες το υπονοούμενο;

Κατόπιν αυτών, ελπίζω να κατάλαβες ότι δεν είμαι ένας σκατόψυχος καταθλιπτικός που δεν εύχομαι... Αντ'αυτού σου αφιερώνω ένα τραγουδάκι, σου επισυνάπτω και τους στίχοι για να το νιώσεις καλύτερα... Και να με σχωρνάς για το σεντόνι, αλλά είχαμε και καιρό να τα πούμε.

Άντε και Καλή Χρονιά! (μπαγάσα με έριξες)

 
"Everybody Knows"

Everybody knows that the dice are loaded
Everybody rolls with their fingers crossed
Everybody knows that the war is over
Everybody knows the good guys lost
Everybody knows the fight was fixed
The poor stay poor, the rich get rich
That's how it goes
Everybody knows
Everybody knows that the boat is leaking
Everybody knows that the captain lied
Everybody got this broken feeling
Like their father or their dog just died

Everybody talking to their pockets

Everybody wants a box of chocolates
And a long stem rose
Everybody knows

Everybody knows that you love me baby

Everybody knows that you really do
Everybody knows that you've been faithful
Ah give or take a night or two
Everybody knows you've been discreet
But there were so many people you just had to meet
Without your clothes
And everybody knows

Everybody knows, everybody knows

That's how it goes
Everybody knows

Everybody knows, everybody knows

That's how it goes
Everybody knows

And everybody knows that it's now or never

Everybody knows that it's me or you
And everybody knows that you live forever
Ah when you've done a line or two
Everybody knows the deal is rotten
Old Black Joe's still pickin' cotton
For your ribbons and bows
And everybody knows

And everybody knows that the Plague is coming

Everybody knows that it's moving fast
Everybody knows that the naked man and woman
Are just a shining artifact of the past
Everybody knows the scene is dead
But there's gonna be a meter on your bed
That will disclose
What everybody knows

And everybody knows that you're in trouble

Everybody knows what you've been through
From the bloody cross on top of Calvary
To the beach of Malibu
Everybody knows it's coming apart
Take one last look at this Sacred Heart
Before it blows
And everybody knows

Everybody knows, everybody knows

That's how it goes
Everybody knows

Oh everybody knows, everybody knows

That's how it goes
Everybody knows

Everybody knows

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Πολιτικός Δονκιχωτισμός... ή αλλιώς βασικά μαθήματα PR


Ο ακόλουθος προβληματισμός, αγαπητέ μου αναγνώστα, προέκυψε διαβάζοντας το άρθρο του κου Σιδέρη εδώ.

Παρατηρώ γενικώς ότι ο Jeffrey έχει μια ασπρόμαυρη πολιτική - μη βιάζεσαι ντε, δεν εννοώ ότι αγάπησε ξαφνικά τον ΠΑΟΚ ή την Μεγάλη Κυρία Juve- λέω ότι είναι των άκρων.

"Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" έλεγε προεκλογικά... "ΔΝΤ ή πτώχευση" έλεγε μετεκλογικά... "Ψηφίστε ΠΑΣΟΚ ή πάμε για εκλογές" έλεγε προχθές.

Ποιος και γιατί του υπαγορεύει επικοινωνιακά την συγκεκριμένη πολιτική; Η συγκεκριμένη προσέγγιση θυμίζει τον παππούλη του τη δεκαετία του '70. Μόνο που ο Jeffrey κυρήσσει "ανένδοτο" απέναντι στους πάντες, χωρίς σαφές πλάνο και συνέπεια. Από την άλλη επικοινωνιακά έχει τόση σχέση με τον πατερούλη του, όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Αντιγράφω από το κείμενο του Σιδέρη: "Ο κ. Παπανδρέου δεν διδάχτηκε τίποτα από το παράδειγμα του πατέρα του το ΄86. Το ΠΑΣΟΚ είχε χάσει τότε τους τρεις μεγάλους δήμους, Αθήνα με Εβερτ, Πειραιά με Ανδριανόπουλο και Θεσσαλονίκη με Κούβελα. Ο Αντρέας πέταξε ένα «το λάβαμε το μήνυμα» και άλλο ένα «νίκησε η Τοπική Αυτοδιοίκηση», και κυβέρνησε για άλλα τρία χρόνια!" Ο Jeffrey πάλι βλέπει αντιπάλους παντού και φέρεται σαν κακομαθημένο παιδί που παίρνει η μαμά του το αδερφάκι του αγκαλιά. Βλέπεις ο Δημαράς δε μπορεί να θεωρηθεί σε καμιά περίπτωση Έβερτ ή Κούβελας. Πασοκόπαιδο ήταν παλαιόθεν, από τα χρόνια της ΕΡΤ ακόμα. Επιπλέον, βλέπεις να πλαισιώνεται από άτομα που έχουν τα ίδια μυαλά με αυτόν. Πολλά πτυχία και λίγη επαφή με την πραγματικότητα. Καμία σχέση με τα streetsmart παιδιά του πατερούλη. Καθαρά σε επικοινωνιακό επίπεδο, τα παληκάρια ήταν πολύ πιο μπροστά από τον Ραγκούση και λοιπούς... από ουσία βέβαια είναι άλλη ιστορία.

Υπάρχει στοχευμένο κοινό στο οποίο απευθύνεται και τι τους λέει; Λογικά δε μπορεί παρά να απευθύνεται στους ψηφοφόρους του. Παραδοσιακούς και ΟΦΑτζήδες (Όπου Φυσάει ο Άνεμος). Μη σου πω πιο πολύ στους δεύτερους. Υπάρχει όμως σοβαρό ζήτημα αξιοπιστίας πλέον της οποίας στερείται και αντί να προσπαθήσει να την ανακτήσει, αν θα ήταν αυτό δυνατό, προτιμάει τις απειλές και τα νταηλίκια.

Κερασάκι στην τούρτα: Η δήλωση περί εφαρμογής της "εθνικής" πολιτικής μέσω του Καλλικράτη στην "τοπική" αυτοδιοίκηση. Ρε παιδιά, στο σχολείο μας ζαλίζαν για την "αυτονομία" της τοπικής αυτοδιοίκησης από την κεντρική εξουσία. Τι έγινε; Καταλύουμε τα πάντα; Άσε που έτσι όπως τοποθετείται, δίνει πόντους στην επιχειρηματολογία της Αριστεράς περί αποτελεσματικής αντίστασης στον κεντρικό σχεδιασμό αν οι δήμαρχοι-περιφερειάρχες δεν είναι κυβερνητικοί. Λες και αν βγούν οι υποψήφιοι του Σαμαρά θα καταρρίψουν το μνημόνιο - μην ξεχνάς ότι ο Αντώνης έκανε τοποθέτηση για μνημόνιο-αντιμνημόνιο στα πλαίσια των επερχόμενων εκλογών.

Τι να πεις και τι να μολογήσεις... σειρά επικοινωνιακών λαθών και τοποθετήσεων... από όλους.

Το βασικότερο ερώτημα που προκύπτει όμως είναι το γιατί τα ποσοστά είναι σχετικά αλώβητα μετά από τόσες γκάφες. Δεν το αποκλείω και θα γελάσω πολύ αν δώ και άνοδό τους μετά την ελεημοσύνη που αποφάσισε να δώσει ο Jeffrey στους χαμηλοσυνταξιούχους. Ευλογείτε!

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Χαμογέλα μ@λάκ@, η ζωή έχει πλάκα (Σ. Μάλαμας)


Άκουσα τα νέα, αναγνώστα μου, (βλέπε εδώ) και αγαλλίασα από χαρά και συγκίνηση που η ελληνική γλώσσα έχει τόσο μεγάλο πλούτο και βάθος.

Όχι φίλτατε, δε λάλησα... όχι ακόμα, τουλάχιστο. Σκέψου το... Λέξεις όπως δύναμη, ειλικρίνεια και ιδίως ο γνωστός μας μ@λάκ@ς (φτου κακά) αποκτούν νέο νόημα από τους φίλους μας Γερμανούς.

Δύναμη, η (θηλ.) Η ιδιότητα να υποκύπτεις άνευ όρων στις επιταγές ξένων κέντρων, καταργώντας την εθνική κυριαρχία, και να αναθέτεις στον υπουργό εξωτερικών σου την "εν λευκώ" διαπραγμάτευση χωρίς την έγκριση-έλεγχο της κυβέρνησης-βουλής, καταργώντας τη δημοκρατία.

Ειλικρίνεια, η (θηλ.) Η ιδιότητα να μιλάς, να αναλύεις, να υπόσχεσαι, να δίνεις ελπίδα, και τελικά να μην τηρείς τίποτα από όσα είπες, ξεφτιλίζοντας τον εαυτό σου και ιδίως αυτούς που σε πίστεψαν.

Πριν συνεχίσω την επεξήγηση των λημμάτων και επειδή είμαστε και hi-tech ιστολόγιο, επίτρεψε μου να σου φρεσκάρω τη μνήμη και με τα κάτωθι παραδείγματα.



Μ@λάκ@ς, ο (αρσ.) Αυτός που πιστεύει πολιτικούς που επιδεικνύουν "Δύναμη και Ειλικρίνεια"... το έπιασες το υπονοούμενο;

Τώρα, βέβαια, κάποιος μπορεί να πεί "Για μισό ρε ντόκτορα, δηλαδής οι Ντόιτς δεν κατέχουν γρί από ελληνική γραμματεία; Αποκλείεται να έχουν δίκιο;"

Τί να σου πω; Μπορεί και να εχουν δίκιο... Άλλωστε τέτοια "Δύναμη και Ειλικρίνεια" στην εφαρμογή εισαγόμενων μνημονίων έχουμε να δούμε από τον καιρό του αείμνηστου παππού του εκεί γύρω στο 1945... Θεός σχωρέστον...

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Με ξένα κόλλυβα, δεν κάνουν μνημόσυνο.


Ποτέ δεν υπήρξα οπαδός της θείας δίκης και άλλων παρεμφερών concepts, ωστόσο καμιά φορά συμβαίνουν φάσεις που σε βάζουν σε σκέψεις. 
Ροβολούσα με την οικογένεια, που λες, την Αποστόλου Παύλου στο Θησείο μετά από έναν αρχαιολατρικό καφέ. Η καλή μου, που είχε οσμιστεί πλήρως την πνευματική ανάταση στην οποία βρισκόμουν, είπε να μου ζητήσει ένα δωράκι από τους πλανόδιους κοσμηματοπώλες – άλλωστε το συνηθίζουμε να ανταλλάσουμε δωράκια τέτοιες ώρες που έχουμε κέφια. Διάλεξε αυτό που της άρεσε, πληρώσαμε και φύγαμε για τον σταθμό του ΗΣΑΠ. Λίγο πιο πέρα διαπιστώσαμε ότι ο φίλτατος πλανόδιος είχε μπερδευτεί και μας είχε δώσει €10 περισσότερα ρέστα. Κοντοσταθήκαμε. Θα μου πεις «σιγά ρε ντόκτορα το ποσόν, που το σκεφτόσουν κιόλας αν θα το επιστρέψεις». Δεν είναι αυτό. Απλώς λες ότι ποτέ δε σου έτυχε ούτε αυτοκόλλητο στα γαριδάκια για γούρι, μήπως τώρα έσπασε επιτέλους το ρόδι. Από την άλλη όμως και αυτός ο έρμος το μεροκάματο βγάζει και ας είναι και χωρίς απόδειξη. Γιατί να χάσει το δεκάευρο; Για να μην πλατειάζουμε, η φωνή της συνείδησης επικράτησε και γυρίσαμε να επιστρέψουμε τη διαφορά. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί όταν πλησιάσαμε, διαπιστώσαμε ότι η αγαπητή συμβία είχε παρατήσει το δώρο της στον πάγκο για ενθύμιο. Το τίμημα δεν ήταν μεγάλο, όμως με έβαλε σε σκέψεις.  Για να το κάνω λιανά, αναγνώστα μου, δεν μου αρέσει να βάζω χέρι - κάνω κρατήσεις σε ξένα δεδουλευμένα, ανεξαρτήτως της δικαιολογίας.
Μη σας μπαίνουν ιδέες κύριε διοικητά του ευαγούς ιδρύματος στο οποίο εργάζομαι... σαφώς και δεν εννοώ εσάς ή τους συναδέλφους σας. Σίγουρα έχετε πολύ καλή δικαιολογία για τα χρωστούμενα δεδουλευμένα που μας παρακρατείτε. Αυτά ισχύουν για τους άλλους... Μόνο για τους άλλους... Πάντα για όλους τους άλλους.